De kerk ligt in de oude kern van IJhorst, dicht bij de Reest. De kerk is na 1233 door het klooster Zwarte Water gesticht, waarschijnlijk voor 1292, maar zeker in dat jaar omdat toen
Dominus Johannes benoemd werd als pastoor te IJhorst. Het is waarschijnlijk geen terechte veronderstelling dat er al in 1245 een kerk gestaan heeft.Maar bij graafwerkzaamheden in 1887, tijdens de bouw van de constistoriekamer, stuite men op een grafkelder met daarop een sluitsteen met het jaartal 1245 er in gebeiteld. Dat sluit wel aan bij de gedachte van sommige auteurs, die durven te stellen dat het kort na de stichting van de kerk te Oud Avereest moet zijn geweest (1236). In die tijd werd ook gesproken over één grote Reestparochie, waarvan de kerk in Avereest (Oud Avereest) stond. Lankhorst lag b.v. ,,in parrochia Resten”.
De veronderstelling is dat de Wijk oorspronkelijk tot het kerspel Blijdenstein heeft behoord, in de vijftiende eeuw is het met IJhorst tot één kerspel verenigd.
In Roomse tijden was de kerk in IJhorst een Parochiekerk, het geen blijkt uit de benoeming van pastoor Dominus Johannes in1292.
De kerk en de pastorie stonden reeds in de veertiende eeuw als oud en bouwvallig bekend.
In een brief uit 1382 van Floris van Wevelinckhoven, de vijftigste Bisschop van Utrecht, komt het een en ander naar voren.
Uit die brief blijkt dat er een twist was ontstaan tussen de Proost van het klooster Zwarte Water en de ingezetenen van IJhorst, over het priesterlijk inkomen en het onderhoud van de kerk en wheme (pastorie).
De ingezetenen van IJhorst werden verplicht ,,om de Priester een eerlijk onderhoud te bezorgen en te laten genieten, wat hij altoos had gehad, twee hoeven lands en zoveel hooiland, dat hij er voor 6 koeien winterhooi kon winnen. Daarboven al het overige te geven, zo hij altoos genoten had, rogge- boter en pachtgelden. Voorts moest het hoge altaar worden voorzien met drie ponden wasch en vlas en de kerk in rake en dake te houden”
