Het stuifduinlandschap van De Witte Bergen is enkele eeuwen geleden ontstaan. Waarschijnlijk in een periode van grote droogte is de witte zandlaag gaan stuiven, zo is ten westen van de van Wijngaardenstraat een komdal ontstaan en ten oosten stuifduinen.
Voor 1900 zag de overheid er op toe om verder verstuiven te voorkomen, zij gaven de eigenaars zware boetes als ze zich niet aan de regels hielden. Eén van die regels was dat het niet te kaal door de schapen ,,afgeweid” mocht worden.
Waarschijnlijk heeft dat er toe geleid dat langzamerhand een bosgebied is ontstaan, waar in het begin van de twintigste eeuw de eerste bewoners zich aandienden. De familie Stahl uit Meppel kocht of huurde een stukje grond van de familie van den Berg en zetten daar een zomerhuisje neer.Nu waren er in het begin 1900 en daarvoor niet veel mensen die met vacantie gingen, maar wel die een er dag op uit trokken. Dat De Witte Bergen daarbij erg in trek was, bleek bij een mooie zomerse dag, veel jongelui vooral uit Meppel en De Wijk trokken over de Reest omzich te verpozen in het zand en bosgebied.
Ook de IJhorster jeugd trok daar bepaalde dagen van het jaar naar toe, met de Paasdagen
mit 't eiernettien naor de riestebreijbarg en daor was eiertik'n arg in trek.
Maar als men bij warm weer daar de hele dag vertoefde, moest men zo nu toch z'n dorst lessen en waarschijnlijk deed men dat bij de familie Stahl, hun zomerhuisje stond in de buurt waar de jeugd zich ophield. Daar frisdrank in die tijd nog niet in het woordenboek voor kwam, was water de aangewezen drank Bij de familie Stahl zal ongetwijfeld een pomp bij huis hebben gestaan, overigens stond het drinkwater in dat gebied bekend als water van zeer goede kwaliteit. Zo stond er ook een pomp aan de Heuvellaan (vroeger fam. Zanting nu fam. van Lubek) waar inwoners van IJhorst ook veel gebruik van maakten.